பாலும் தேனும் கலந்த இனிமையான வார்த்தைகளால் பேசும் தோழியை "படிறீ" என்று அழைக்கிறார் ஆண்டாள். இது ஒரு பரிகாசமான அழைப்பு, ஆனால் அன்போடு கூறப்படுவது.
வாய்மொழியில் இனிமை இருந்தாலும், செயலில் காட்டும் அலட்சியத்தை சுட்டிக்காட்டும் வகையில் இவ்வாறு கூறுகிறார்.
இறைவனின் அழகிய திருவுருவம், அவரது திவ்ய தரிசனம் நம்மை வசப்படுத்துகிறது. அவரது பீதாம்பரமும், முகத்தெழிலும், அலங்காரங்களும் பக்தர்களை ஈர்க்கின்றன.
ஓலமிடுதல் என்பது உரக்க கூவுதல், சத்தமாக அழைத்தல். இது பக்தியின் தீவிரத்தையும், இறைவனை காண ஆவலையும் காட்டுகிறது.
விடியற்காலையில் தோழியரோடு சேர்ந்து இறைபெயர் சொல்லி கூவுவது பாரம்பரிய பக்தி முறையின் ஒரு அங்கம்.
ஆண்டாளும் அவரது தோழியரும் கொண்டிருக்கும் உறவு மிகவும் நெருக்கமானது. அவர்கள் ஒருவரையொருவர் கிண்டலும் செய்வார்கள், அன்பும் காட்டுவார்கள்.
இந்த பாசுரத்தில் நண்பர்களிடையே நடக்கும் இயல்பான உரையாடலை காணமுடிகிறது. அதே நேரத்தில், ஆழமான ஆன்மீக கருத்துகளும் பொதிந்திருக்கின்றன.
இந்த பாசுரம் இறைவனின் மகத்துவத்தையும், அவரை அடைய வேண்டும் என்ற பக்தனின் ஆவலையும், தோழிமைக்காதலின் இனிமையையும் ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படுத்துகிறது.
ஆண்டாளின் கவித்துவம், அவரது ஆன்மீக ஆழம், மற்றும் தமிழ் மொழியின் செழுமை ஆகிய அனைத்தும் இந்த சில வரிகளில் பொதிந்திருக்கின்றன.
இன்றும் இந்த பாசுரம் வைஷ்ணவர்களால் பாடப்படுகிறது, அதன் தத்துவார்த்த ஆழமும் இலக்கிய அழகும் காலத்தால் அழியாதவை.
எம்பாவாய் - நம் இலக்கிய பாரம்பரியத்தின் அழகிய முத்து
ஆண்டாள் தன் தோழியரோடு கண்ணனை எழுப்பும் பாசுரத்தில், இறைவனின் எல்லையற்ற பெருமையையும், அவனை அறிவதில் உள்ள சிக்கலையும் சொல்கிறார்.